خدافرين

Ələmdar Mahir

Ələmdar Mahir

Ələmdar Mahir 26 may 1950-ci ildə  bakinin nardaran kəndində gözünü dünyaya açmış, burada boya-başa çatmış, məktəbdə oxumuşdur. Ağlı söz kəsəndən Islam dini ehkamlarını, klassik şərq poeziyasını, mugam və əruz elmlərini bütün incəlikləri ilə bilən müdrik ağsaqqalların söhbətlərini dinləmiş, onların ağzından çıxan hikmət incilərini bir-bir, dönə-dönə yığıb öz yaddaş ipinə düzmüşdür. Abşeronun müxtəlif kəndlərində yaşayan aqil adamların adını eşitdikcə onların sorağına düşmüş, axtarıb tapmış, səbr və dözümlə onlardan da öyrənməyə səy etmişdir. Fitri istedada malik gənc Ələmdarın öyrənmək, əxz etmək yolunda əlindən tutan bir Allah vergisi də vardır: bu da onun inanmaz dərəcədə iti hafizəyə, yaddaşa malik olmasıdır. Bu səbəbdəndir ki, H.Ə.Mahir istər din və şəriət məsələlərində, istər klassik Azərbaycan poeziyası sahəsində canlı bir ensiklopediyanı xatırladır.

Hacı Ələmdar Mahir doğma kəndi Nardaranda yerləşən Rəhimə xanım (s.ə) ziyarətgahının həyətində olan qəbirstanlıqda dəfn olunmuşdur.

 

La fəta illa Əli, la seyfə illa Zülfüqar

 

Hacı Ələmdar Mahirdən İmam Əli (ə) haqqında gözəl bir müxəmməs

 

 

Bir gülün eşqi dili-zarımda tutmuşdur qərar,
Könlümü zövqü səfayi-eşqi etmiş laləzar,
Gəldiyim gündən cahana, xeyli müddətdir ki var,
Lövhi-dildə xameyi-iman yazıbdır bir şuar,
La fəta illa Əli, la seyfə illa Zülfüqar


Baş əyər görcək vüqarın izz ilə hər dağ ona,
Payibus etsin deyə, həsrət çəkər torpağ ona,
Harda bir əhli-həqiqət var olub müştağ ona,
Hər qədər ki, insü cinni xəlq edib Pərvərdigar,
La fəta illa Əli, la seyfə illa Zülfüqar


Əhli-təqva,əhli-irfan, əhli-imandır Əli,
Fatehi-Xeybər, vəliyyi-Həqqi-Sübhandır Əli,
Mürtəzadır, şahi-mərdan, şiri-Yəzdandır əli,
Təkcə bu misra yetər ki, kimdir o Düldülsəvar,
La fəta illa Əli, la seyfə illa Zülfüqar


Gəlsə də dünyayə yüz dövlətli insan, cəm kimi,
Cümlə varın versə də bir kəs əgər Hatəm kimi,
Tutsa da meydani-cəngi, sərvəran Rüstəm kimi,
Qoysa da bir ad əgər aləmdə çox-çox tiğdar,
La fəta illa Əli, la seyfə illa Zülfüqar

Yox sözüm elm əhli, iman əhli çox insan olub,
Ya ki, çoxlar zərbi-dəstilə gəlib sultan olub,
Sanma onlardan biri, misli-şəhi-mərdan olub,
Şübhəsiz dünyayə insanlar gəlibdir bişümar,
La fəta illa Əli, la seyfə illa Zülfüqar


Sənsən elmü helmidə, fərzanələr fərzanəsi,
Təxtü taci-eşqdə dürdanələr dürdanəsi,
Ey səxavü ədlidə mərdanələr mərdanəsi,
Söyləmişdir vəsfi-zatında rəsuli-Kirdgar,
La fəta illa Əli, la seyfə illa Zülfüqar


Ya Əli ey cümlə xaqanlar, sənə kəmtər qulam,
Rahi-eşqində xoşa ol aşiqə tutmuş məqam,
Mahirəm xaki-dərində bir gəda tək sübhü şam,
Tutiyi-dil dəmbədəm təkrar edər biixtiyar,
La fəta illa Əli, la seyfə illa Zülfüqar

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٤/۸/٥ - علي اكرام

Məhəmməd Füzuli

Məhəmməd Füzuli 

Ya Əli…


Əzbər olmuşdur dilimdə şanlı namın, ya Əli!
Mən kiməm, aləmdə bir kəmtər qulamın, ya Əli!

Şükr ola Allahə kim sayə salıbdır başimə,
Dövləti-iqbal ilə lütfi-müdamın, ya Əli!

Müshəfi-həqdə olan hər hikmətin mənasıdır,
Hikmətin kani olan hər bir kəlamın, ya Əli!

Kim nəcat istər Qiyamətdə, gərəkdir saxliya,
Taəti-həq tək həmişə ehtiramın, ya Əli!

Cümlə insanlar, mələklər Kəbə tək məbəd sanar,
Hər yerin kim orda olmuşdur məqamın, ya Əli!

Hər kəs istərsə, cahanda çərxidən alsın murad,
Kamə çatmaz olmasa, lütfi-tamamın, ya Əli!

Lütfi-süfrəndən Sənin hər ləhzədə min feyz alır,
Bu Füzuli vird edər həmd- o salamın, ya Əli

 

Kərbəla

 

Ey Füzuli, məskənim çün Kərbəladır, şerimin

Hörməti hər yerdə vardır, xəlq onun müştaqıdır.

Nə qızıldır, nə gümüş, nə ləlü, nə mirvaridir,

Sadə torpaqdırsa, lakin Kərbəla torpağıdır.

ey Kərbəla bəlalərinə mübtəla

 

Ey dərdpərvəri-ələmi Kərbəla Hüseyn,

Vey Kərbəla bəlalərinə mübtəla Hüseyn.

Qəm parə-parə bağrını yandırdı dağ ilə,

Ey laleyi-hədiqeyi-Ali-əba Hüseyn

 

Rəhm et, ey şəh, məni-dərviş çəkən ahlərə

 


Rəhm et, ey şəh, məni-dərviş çəkən ahlərə
Ki, gəda ahı əsər eylər olur şahlərə.

Mehri yox mahlərə ah əsər etməz, ya rəb!
Ver bir insaf, bu mehri yox olan mahlərə.

Qaşların taqinə versəm dili-suzan, nə əcəb,
Rəsmdir asıla qəndil nəzərgahlərə.

Maili-sərv, qədin vəslinə yetməz, nişə kim,
Bəxt şayəstə deyil himməti kutahlərə.

Saqiyi-bəzmi-cünun nərgisi-məstindir kim,
İçirir badeyi-qəflət dili-agahlərə.

Baxma, ey didə, zənəxdanına məhbublərin,
Gəzmə qafil, həzər et düşməyəsən çahlərə.

Ey Füzuli, vərə əhli rəhi-məscid tutmuş,
Sən rəhi-meykədə tut, uyma bu gümrahlərə.

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٤/۸/٥ - علي اكرام

Mirzə Mehdi Nehrəmi Naxçıvani (r

Mirzə Mehdi Nehrəmi Naxçıvani (r)

 

"Dərs vermək müqəddəs bir vəzifədir. Amma sizin bu təklifiniz mənim dinimi əlimdən almaqla baş tuta bilər. Bu da İslam aləmində qəbul olunası iş deyildir. Mən ölərəm, amma dini təbliğdən, şəri təklifdən əl çəkmərəm!"

 Mübariz müctehid Mirzə Məhdi Nehrəmi Naxçıvani XIX-cu əsrin axırlarında Naxçıvan şəhrində dünyaya gəlib. İslam elminə olan məhəbbəti onu Nəcəfi-Əşrəf elmi ocaqına çəkir. Burada yüksək səviyyədə dini təhsilini başa vuran fəqih öz vətəni Naxçıvana qayıdır. Gözü yolda olan əhali onu səmimiyyətlə qarşılayır. İslam alimi xalqı düzgün yola dəvət etməklə dini vəzifələrini yerinə yetirir. O ömrünü dini tələbələrin təlim-tərbiyəsinə və din yolunda düşmənlərlə mübarizə aparmağa sərf edir. Kommunist hökumətinin qurulması ilə İslam təbliğinin qarşısına möhkəm sədd çəkilir. Bu rejimdən zərrə qədər çəkinməyən alim ömrünün axırıncı dəqiqələrinə qədər dini vəzifəsini yerinə yetirir.
Ölkədə dinə və dini şəxsiyyətlərə qarşı olan birtərəfli qərəzli münasibətə görə bu vaxta qədər uca məqamlı İslam alimini Nehrəm kəndinin əhalisindən başqa heç kəs tanımamışdır. Heç kəs cürət edib bu şəxsiyyəti xalqa çatdıra bilməyib. Hətta öləndən sonra da, yerli camaat onun adını belə çəkməkdən çəkinərmiş.

 İslam alimi Hacı Mirzə Məhdinin həyatı həm iftixarlı həm də qəmli olub. 1903-cü ildən 1917-ci ilə qədər Naxçıvan torpağı dəfələrlə təcavüzkar ermənilərin hücumuna məruz qalmışdır. Nəql edirlər ki, ermənilər Nehrəmə qədər irəliləmişdilər. Hacı Mirzə Məhdi minbərə çıxır və cihad hökmü verir. Əvvəlcə özü kəfən geyib silahlanır. Bununla da, əhali ona qoşulub düşmənə qarşı çıxır. Nəticədə Hacı Mirzə Məhdinin çalışması ilə erməni təcavüzünün qarşısı alınır. Naxçıvanın Nehrəm kəndi onlarla belə hadisənin şahidi olmuşdur. Mirzə Məhdi həmişə deyərdi: "Bir şəxsin qəlbi təmizliyi üçün təqvalı, imanlı, əməli saleh olması kifayət deyildir. Əksinə, müsəlman cəmiyyəti İslamın şüarlarına əməl etməli və bununla da müsəlmanlar başqa millətlərə nümunə olmalıdırlar. Əksər müsəlmanlar aşkarda öz əməllərini yerinə yetirməsələr, bu din getdikcə öz əhəmiyyətini əldən verəcəkdir. Vacib və haram məsələlərə riyakarcasına yanaşmaq olmaz! Bu çür olsa, eyni dinsizlik olar!"
O, bəzən yolunu azmış şəxslərlə qətiyyətlə söhbət edərək onların ruhiyyəsinə müsbət təsir edərdi. Buna görə də Nehrəmdə və ətraf kəndlərdə bu alimə çox hörmətlə yanaşardılar.

 Onun şərəfli ömrünün axırıncı 10-15 ili kommunistlərin hakimiyyəti dövrünə düşür. Ömrünün son günləri Stalin hakimiyyəti dövrünə təsadüf edir. Bu mömin alim İslam dininin əhali arasında möhkəmlənməsinə çalışaraq onun insanlara düzgün yol göstərən haqq din olmasını təbliğ edirdi. Amma başqa tərəfdən Stalin başda olmaqla kommunist rejimi dinə qarşı mübarizə aparırdı. Stalinin minlərlə müsəlmanların həyatına son qoyduğu məlumdur. Azərbayçan dövləti o dövrdə kommunistlərin əlində olduğu üçün hökumət Azərbaycan müsəlmanlarını da incidirdi. Yüzlərlə müsəlmanı dininə, əqidəsinə görə Sovet İttifaqının uzaq şəhərlərinə sürgün edir və işkəncə altında öldürürdülər. Hacı Məhdi bu vaxtlarda dağ kimi yerində durub zərrə qədər ruhiyyəsini zəiflətmirdi. Kommunistlər ona təklif edirlər ki, din təbliğindən əl çəksin və mədrəsələrdə ərəb, fars dilini tədris etməklə kifayətlənsin. Hacı Məhdi cavab verir: "Dərs vermək müqəddəs bir vəzifədir. Amma sizin bu təklifiniz mənim dinimi əlimdən almaqla baş tuta bilər. Bu da İslam aləmində qəbul olunası iş deyildir. Mən ölərəm, amma dini təbliğdən, şəri təklifdən əl çəkmərəm!"
 
 Stalinin nökərləri bu görkəmli alimi hamıdan çox incidirdilər. Onlar Hacı Məhdinin məclisində aranı qatmaq üçün müəyyən şəxslər təyin edirdilər. Onlar Hacı Məhdinin sözünü kəsməklə onu məsxərə edər və əhalidə ona qarşı nifrət oyatmaq istəyirdilər. Hətta gecələr məscidin kənarından gizlincə ona daş atırdılar. Alimlə dost olan və rabitə saxlayan müsəlmanlara da əziyyət verirdilər. Amma xalqın alimə olan məhəbbəti bu işlərin qarşısın alırdı.

 Hacı Mirzə Məhdi ölümündən bir neçə gün əvvəl yerli camaata belə bir xəbər verir: "Filan gün hamı məscidə gəlsin ki, son sözümü deyim." Elan olunan vaxtda hamı məsciddə cəm olur. Alimin tərəfdarları və müxaliflərinin hamısı gəlir. Mirzə Məhdi minbərdə oturur. Xütbə oxuduqdan sonra danışmağa başlayır. Hamı gözləyirdi ki, görəsən, Mirzənin axırıncı sözü nə olacaq? Hacı Məhdi əhalini dindarlığa, təqvaya və əqidələrini qorumağa dəvət edərək belə buyurdu: "Ay camaat, bizim üçün və gələcək nəsil üçün böyük bəla gözlənilir. Hökumət istəyir ki, bizi küfr və dinsizliyə çəkməklə əslimizi aradan aparsın. Həmçinin istəyir ki, illərlə qoruduğumuz din-imandan əl çəkək. Allaha pənah aparın! Özünüzü və övladlarınızın dinini qoruyun! Elə olmasın ki, bu günkü müsəlman övladlarınız sabahın dinsiz qadın və kişiləri olsun! Əgər bu çür olsa, günah sizin boynunuzdadır. Din və dindarlıq təhlükədədir! Ətrafınıza tikanlı teldən hasar çəkiblər. Mənim ömrüm sona yetir. Bu gün-sabah gedəsiyəm. Amma sizin və gələcəkdə gələnlərin dərdini çəkirəm. Axrıncı nəsihətim budur ki, dininizi, əqidənizi, əslinizi namusunuzu qoruyun! Bunları unutmayın! Bu tufanlar və zalimlər qarşısında titrəməyin! Əgər müqavimət göstərsəniz, Allah da sizə kömək edər." Daha sonra əlavə edir: "Mən dua edirəm, siz də amin deyin!"

 Bir ömür bu görkəmli alimlə yaşamış əhali ondan xeyirxahlıqdan və məhəbbətdən başqa bir şey görməmişdi. İndn gözü yaşlı ona tamaşa edirdilər. Mirzə əlini dua üçün göyə qaldıranda, camaatın hamısı da əllərini asimana tərəf tutdu. Mirzə əvvəlcə Nisa surəsinin 75-ci ayəsini oxuyur: "Pərvərdigara, bizə bu kəndin zalimlərindən nicat ver!" Alimin səsi məscidi başına alır. Mirzə mənbərdən aşağı düşür və evinə tərəf gedir. Ailə-uşağına ayrıca vəsiyyət və sifarişlər edir. Bundan sonra özünün ölümünə hazırlaşır. Ətrafdakılar ondan soruşurlar: "Mirzə can, sənə nə olub, maşallah sağlamsan!" Mirzə də cavab verir, "Xeyr! Vaxt tamam olub, mən getməliyəm. Hər kəsin mənim boynumda haqqı varsa, desin, qaytarım. Kəfənim evdə hazırdır. Mənə qüsl veriləndən sonra kəfən geyindirin. İmamzadə Seyyid Əqil qəbirstanlığında dəfn edin".
Nəql edirlər ki, səhəri gün Mirzə böyük bir qazanı su ilə doldurub oçağın üstünə qoyur ki, qaynasın. Soruşurlar ki: "Hacı Ağa bu nə üçündür?" Mirzə cavab verir: "Bədənimi bu su ilə qüsl verərsiz!" Hamı mat-məəttəl qalmışdı ki, bu kişi nə deyir. Bu nə işdir ki, Hacı görür. O, ailəsinin və qohumlarının heyrətlənmiş gözləri qarşısında qibləyə tərəf uzanır və şəhadətini deyir. Bununla da gözlərin birdəfəlik yumur.
Alim 1932-ci ildə Naxçıvanın Nehrəm kəndində vəfat edir. Qəbri hazırda İmamzadə Seyyd Əqilin günbəzinin kənarındadır. Qəbri üstə bu sözlər yazılıb: "Bu, Hacı Mirzə Məhdinin qəbridir. 1351 hicri qəməri (ərəbcə yazılıb). Görkəmli alimin əlyazmaları haqqında məlumat əldə edə bilmədik.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٤/۸/٥ - علي اكرام

 


şeytan əlifbasi

 

          seyyid Məhəmmədhüseyn Şəhriyar



Ayırib şeytan əlifbasi sizi Allah'dan
Öz əlifbamızı yazsan tapasan Quran'ı.
Dünya beş gündi, cəhənnəmdə olursa olsun,
Gəl cihad ile tapaq cənnəti cavidani

Səs verin Allah'a, şeytanı qoyun tək qalsın
tovlanib tovlamağinda bala əndazəsi var!
Allah'ın şehri Nebi'dir, qapısı Şah-ı Vəli,
Dəlik axtarma, bu şəhrin belə dərvazəsi var!

Türklərin geyrəti Türkiye'de, qafqaz'da gərək
qaynasın indi ki, İslamda cihad meydanıdır!
Kərbəla faciəsı təcdid olur İran'da,
Geyrətin qaynadi bil ki, bu Hüseyin'in qanıdır!

Akif'in şerinə bax, gör nələr etmiş bizə küfr,
Hər qədəm bir quyu qazmıə, nədə salmə dərinə.
Biz də İslam'a qaiytdiqda gəlin əlbir olaq,
Türklərin hər iki dünyası qaitsin yerinə.

Küfrü gördüz, necə çi çi yedi İslam ciyərin
Siz də küfrün ciyərin indi kəbab etməlisiz!
aparib qafqazi cəng ilə cəvab etdi bizə
Siz də Şeytanə cihad ilə cəvab etməlisiz!

qvzaiin nəreye təkbirlə, Müsləmanlığızı,
Fars tək sabit edin İslam'a Səlman'lığızı.
Farsi, Türkə, Arəbə feiq edən Islamdir,
Göstərin siz də bu Belqıs'ə Süleyman'lığızı!..
hər kim Allah- nia baş əimədi heivan qalacaq

sidzə heivanlara bir bildirin insanliğizi

Tebriz- 1986

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٤/۸/٥ - علي اكرام

sən vəfalı Nardaranımsan mənim

sən vəfalı Nardaranımsan mənim

Qəzənfər Talib

 

 

Ey vətən torpağı, sən cismimdə canımsan mənim,
Yəni aləm cismdir, ruhi-rəvanımsan mənim,
Cah-calalım, şovkətim, izz ilə şanımsan mənim,
El bilir, aləm bilir yurdum, məkanımsan mənim,
Nardaranım, sən vəfalı Nardaranımsan mənim

 

Qadir ALLAH gör necə lütfü inayət eyləmiş,

Pak imam övladı köksündə iqamət eyləmiş,
Xakin üstə ömr edən əhlin hidayət eyləmiş,
Güllü, bülbüllü, çəmənli gülsitanımsan mənim,
Nardaranım, sən səfalı Nardaranımsan mənim.

 

Mərd igid oğlanlarınla çün adın şöhrətlidir,
Qızların Zəhradən almiş dərsini ismətlidir,
Sadədir əksər camaat burda, xoş niyyətlidir,
Bu cahani-purbəladə, öz cahanımsan mənim,
Nardaranım, sən həyalı Nardaranəmsan mənim.



Çox bəlalər gəlsə də axır zamanlar başına,
Yazdı tarix hər şeyi haqq ilə qan yaddaşına,
Bir nədir, min can ola qurban sənin bir daşına,
Sineyi-cansuz ilə, ahü fəğanımsan mənim,
Nardaranım, sən cəfalı Nardaranımsan mənim.



İsmini məşhur edən, bir çox gözəl insan olub,
Alimü şairlərin çün sahibi-irfan olub,
Kim sənə mehman olubsa, hüsnünə heyran olub,
Mərhəmətim, lütfkarım, mehribanımsan mənim,
Nardaranım, sən ziyalı Nardaranımsan mənim.



Pak torpağın müqəddəsdir mənə, çün misli-Tur,
Kim sənə məskun olubsa, haqqı var duysun qürur,
Çünki var ali-Rəsuldan hər zaman üstündə nur,
Sən Mədinəm, Məkkəvü Məşhəd nişanımsan mənim,
Nardaranım, sən şəfalı Nardaranımsan mənim.



Kilki-qüdrət rəsmin üstə nəqş edibdir rəsmimi,
Aşinalər yad edər yəqin, unutmaz ismimi,
Talibəm, bir gün mənim də xakın örtər cismimi,
Dünyavü Üqbavü Bərzəxdə əyanımsan mənim,
Nardaranım, sən dualı Nardaranımsan mənim.


 

 

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٤/۸/٥ - علي اكرام

 

 

Xudafəin 

 

 

 

Şimaliİran(Az)yaddan çixmaz ... 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩۳/٩/۱ - علي اكرام

Vəhdət - günümüzün əsas ehtiyacı /Natiq RƏHİMOV

 

Vəhdət - günümüzün əsas ehtiyacı

 

Hər cür irqi, milli, məzhəbi mənsubiyyətə malik müsəlmanlar arasındakı vəhdət ideyasının ilkin mənbəyi Qurandır desək, səhv etmərik.

 

Yaşı İslamın özü ilə əkiz olan Qurani-Kərim dönə-dönə müsəlmanları birliyə, qardaşlığa və anlaşmaya də’vət edir. Ali-İmran surəsinin 103-cü ayəsində Allah-Təala buyurur: Hamınız Allahın ipindən möhkəm yapışın və ayrılmayın!".

 

Qur’ani-Kərimin Hucurat surəsinin 10-cu ayəsində bu fikir daha da qüvvətləndirilmişdir: "Həqiqətən möminlər qardaşdırlar. Elə isə iki qardaşınızı bir-biri ilə mehriban edin və Allahdan qorxun; bəlkə rəhm olunasınız".

 

Ali-İmran surəsinin 105-ci ayəsində isə müsəlmanlar arasında qərəzli şəkildə ixtilaf və düşmənçilik yaradan şəxslər ilahi əzabla qorxudulurlar: "Açıq-aşkar dəlillər gəldikdən sonra bir-birindən ayrılan və ixtilaf törədən şəxslər kimi olmayın! Onlar böyük bir əzaba düçar olacaqlar!".

 

 

İslam Peyğəmbərinin davranışında vəhdət meyilləri

 

 

Peyğəmbərimiz Məkkədən Mədinəyə köçdükdən sonra ilk müsəlman icmasını yaradarkən həyata keçirdiyi tədbirlər sırasında ilk yeri müsəlmanlar arasında qardaşlıq əhdi bağlamaq tutmuşdu. Mədinənin yerli əhalisi (ənsar) ilə Məkkədən köçənlər (mühacirlər) arasında mehribanlıq yaratmaq məqsədilə o, hər tərəfdən bir nəfər seçərək onları qardaş elan etdi. Məsələn, Peyğəmbərin əmri ilə Əbu Bəkr - Xaricə ibn Zuheyrlə, Ömər ibn Xəttab - Ətəban ibn Maliklə, Osman ibn Əffan - Əvs ibn Sabitlə qardaş oldular. Həzrəti Rəsulullah isə özü ilə Əli ibn Əbu Talib arasında qardaşlıq əhdi bağladı (Sireyi-ibn Hişam, I cild, səh. 337-338).

 

Həzrəti Muhəmməd (s) bütün fəaliyyət müddəti boyunca yalnız Allahı inkar edən şəxslərlə (kafirlər və müşriklərlə) müharibələr aparmış, kəlmeyi-şəhadəti söyləyən hər bir şəxsi müsəlman icmasının bərabərhüquqlu üzvü kimi qəbul etmişdir. Peyğəmbərimiz dəfələrlə buyurmuşdur ki, o, insanlarla Allahın varlığını və onun peyğəmbərliyini qəbul edincəyə kimi döyüşməklə vəzifələndirilib. İslam əsgərlərinə qəti əmr olunmuşdu ki, döyüş əsnasında ölüm qorxusundan olsa belə, kəlmeyi-şəhadəti söyləyən və təslim olan hər bir düşmənə aman versinlər.

 

Peyğəmbərimizdən rəvayət olunan bir hədisdə buyurulur: "Kim "La ilahə illəllah" deyib Allahdan başqa tanrıları rədd etsə, Allah onun malını və qanını başqalarına haram edər. Bu adamın hesabı da yalnız Allaha aiddir" (Səhihi-Muslim, İman, 37).

 

Sunəni-İbn Macədə rəvayət edilən bir hədisə əsasən, Peyğəmbərimiz buyurmuşdur: "Hər kim "Allahdan başqa tanrı yoxdur; o, təkdir və şəriksizdir. Muhəmməd (s) Allahın bəndəsi və elçisidir" - desə, heç kimin ona toxunmağa haqqı yoxdur. Yalnız həddi pozarsa (günah edərsə), haqqında cəza tətbiq olunmalıdır" (Sunəni-İbn Macə, 2539).

 

Həmin kitabdakı başqa bir hədisə görə Həzrəti Muhəmməd peyğəmbər (s) buyurmuşdur: "Müsəlmanı söymək fisqdir, öldürmək isə küfrdür" (Sunəni-İbn Macə, 3940).

 

 

Əhli-beytin davranışında vəhdət meyilləri

 

 

İslam Peyğəmbərinin vəfatından sonra İmam Əli (ə) özünü xilafətin yeganə əsl sahibi bildiyi halda, müsəlmanlar arasında təfriqə düşməməsi xatirinə açıq mübarizədən çəkindi. Bir neçə ay fasilədən sonra o özü də xəlifəyə beyət etdi və tərəfdarlarını da beyət etməyə çağırdı. Bu hərəkət İmam Əli (ə) üçün nə qədər ağır olsa da, o, müsəlmanların ümumi mənafeyi xatirinə bu yolu qəbul etdi. "Nəhcu'l-bəlağə"dəki məşhur "Şiqşiqiyyə" xütbəsində İmam Əli (ə) öz vəziyyətini belə təsvir edirdi: "Fikirləşəndən sonra bu nəticəyə gəldim ki, səbir etmək ağla daha uyğundur. Ona görə də gözünə tikan batmış, boğazında sümük qalmış adam kimi səbr etdim..."

 

Xilafəti dövründə söylədiyi xütbələrin birində İmam Əli (ə) həmin günləri belə xatırlayırdı: "Mən gördüm ki, səbir etmək müsəlmanlar arasında təfriqə salıb qan tökməkdən daha yaxşıdır. Çünki camaat İslam dinini yenicə qəbul etmişdi. Din, qaynayıb üzünə köpük çıxmış südə bənzəyirdi. Azacıq diqqətsizlik və tərpəniş nəticəsində korlana bilərdi" (İbn Əbi'l-Hədid - "Nəhcu'l-bəlağə"nin şərhi, VIII cild).

 

Həzrəti Əli (ə) misirlilərə ünvanladığı məktubda belə yazırdı: "Gördüm ki, bə’ziləri dindən dönüb, peyğəmbərin dinini məhv etmək üçün çalışırlar. Belə bir şəraitdə qorxdum ki, əgər Allahın dininə yardım etməsəm, İslam küfrə məğlub olar, ya da tamam məhv olar. Bunu görmək mənim üçün sizin üzərinizdə hakimliyi itirməkdən daha ağırdır..."

 

Peyğəmbərin vəfatının ardınca xəlifə seçkisindən sonra Əlinin (ə) tərəfdarlarından biri şeir qoşub uca səslə oxumağa başladı. O öz şeirində xilafətin Əliyə (ə) deyil, başqa şəxsə ötürülməsini tənqid edirdi. İmam Əli (ə) məsələdən xəbərdan olan kimi həmin adama xəbər göndərdi ki, daha şeirinin ardını oxumasın. Bu zaman o, aşağıdakı belə söyləmişdi: "Dinin salamatlığını qalan hər şeydən çox istəyirəm" (İbn Əbi'l-Hədid - "Nəhcu'l-bəlağə"nin şərhi, 6-cı cild).

 

İmam Əli (ə) beş illik zahiri xilafət dövründə də firqələrə parçalanan, siyasi qruplaşmalara qoşulub bir-birinə qarşı silah çəkən müsəlmanları birləşdirməyə çalışırdı. O, xütbələrinin birində deyirdi: "Camaat, fitnə dalğalarını nicat gəmisi ilə yarıb parçalayın! İxtilaf və nifrət törətməkdən əl çəkin! Fəxr və lovğalıq tacını kənara qoyun!"

 

Yalnız Əli (ə) deyil, digər imamlar da həmişə İslam dininin mənafeyi naminə vəhdət ideyasını müdafiə etmiş, öz davranışları ilə buna nümunə olmuşlar. İmam Cəfər Sadiq (ə) kəlmeyi-şəhadəti söyləməyin müsəlmanlıq üçün kafi şərt olduğunu təsdiq edərək buyururdu: "İslam - "La ilahə illəllah"a şəhadət vermək və Rəsulullahı təsdiq etməkdir. Bununla qanlar qorunur, nikah və irs məsələləri həyata keçirilir" (Kafi, Kuleyni, İman və küfr, 15-ci bab, hədis 1).

 

 

Qarşıdurmanın əsas səbəbləri

 

 

1400 illik İslam tarixi boyunca şiə və sünnilərin vəhdətinə mane olan səbəbləri araşdırarkən aşağıdakı 4 səbəbin mövcudluğu ilə qarşılaşırıq:

 

 

Cahillik və məzhəblərin bir-birini tanımaması

 

 

Məzhəblərin yaxınlaşması qarşısında duran maneələrdən biri - cəhalət və xəbərsizlikdir. Kifayət qədər elmi hazırlığı olmayan həm şiə, həm də sünni məzhəbli müsəlmanlar qarşı tərəfin əqidə prinsipləri və ehkam maddələri ilə tanış olmadan tənqidə başlayırlar; bu zaman da anlaşılmazlıqlar yaranır. Nəhayət, təsadüf nəticəsində həqiqət ortaya çıxdıqdan sonra tərəflər nə qədər səhv mövqedə durmuş olduqlarını anlayırlar. Amma həqiqətin zühuru bəzən çox yubandığı üçün cəhalət və xəbərsizlik öz işini görür, ziddiyyət xeyli dərinləşir.

 

Vəhdət hərəkatının bayraqdarlarından olmuş Şeyx Mühəmməd Təqi Qummi yazırdı: "Əgər şiə və sünni məzhəblərinin adının kökünə diqqət yetirsək görərik ki, elə bütün müsəlmanlar şiədirlər, çünki onların hamısı Peyğəmbərin nəslini sevir. Eyni zamanda, həm də hamı sünnidir. Çünki müsəlmanların hamısı Peyğəmbərin sünnəsini izləməyi lazım bilir. Beləliklə, biz hamımız sünni, şiə, qurani və muhəmmədiyik".

 

 

Təəssübkeşlik və inadkarlıq

 

 

Məzhəblərin yaxınlaşması qarşısında maneə yaradan növbəti amil - məzhəbçilik təəssübüdür. Adət-ənənələrə, ata-baba qaydalarına bağlı olan bəzi şəxslər dostluq və birlik fikrini heç təsəvvürlərinə də gətirə bilmir, bu yolda atılan hər addımı "öz məzhəbini qurban vermək" kimi başa düşürlər.

 

Məhz bu təəssübkeşliyi aradan qaldırmaq məqsədilə 1948-49-cu illərdə şiə və sünni aləminin aparıcı simalarının təşəbbüsü ilə Misirdə "Daru't-təqrib beynəl-məzahibi'l-islamiyyə" (İslam məzhəbləri arasında yaxınlaşma təşkilatı) adlı qurum yaradıldı. Bu mərkəz öz fəaliyyəti boyunca "Risalətu'l-İslam" adlı rüblük jurnal nəşr etdirirdi ki, həmin jurnalın yazarları sırasında o dövrün ən məşhur islamçı müəlliflərindən Fərid Vəcdi, Əhməd Əmin, Mahmud əl-Əqqad, Muhəmməd Əbu Zöhrə, Ayətullah Kaşifu'l-Qita və s. simalar da var idi. "Daru't-təqrib" cəmiyyəti İranda əhli-sünnə alimlərinin, Misirdə isə şiə müəlliflərinin klassik əsərlərini çap etdirir, müştərək konfrans və simpoziumlar keçirirdi.

 

XX əsr İslam maarifçilik hərəkatının liderlərindən biri mərhum doktor Əli Şəriəti təəssübkeş çıxışların nə qədər mənasız və qeyri-məntiqi olduğunu göstərirdi. O, bəzi tarixi hadisələri şişirdərək günün mövzusuna çevirməyin necə gülünc nəticələr verəcəyini göstərmək məqsədilə bir hadisəni misal çəkir. Doktor Şəriəti yazır ki, şah dövründə İranda yaşamış Seyyid Hüseyn Vaizi Səbzəvari adlı bir şəxs özünü Həzrəti Fatimeyi-Zəhranın (ə) qanuni varisi elan edərək Fədəkə sahib olmaq üçün barədə iddia qaldırıbmış. O, Fədək bağına bir dirhəm qiymət qoyaraq, bağın 1380 illik icarə haqqını tələb etmək üçün birinci xəlifə Əbu Bəkr ibn Əbu Quhafəni məhkəməyə verib (ölümündən 1380 il sonra), bu barədə rəsmi iddia protokolu ilə Səbzəvar dairə məhkəməsinə müraciət edibmiş. Nə qədər gülünc və mə’nasız hadisədir!

 

XX əsrin əvvəllərində həm şiə, həm də sünni ölkələrinin gömrükxanalarında qarşı məzhəbə məxsus kitablar və elmi mənbələr müsadirə edilir, hətta yandırılırdı. Məsələn, ərəb ölkələrində şiə kitablarını yığıb məhv edir, İranda sünni kitablarını yandırırdılar.

 

Mərhum Ayətullah Seyyid Əbdülhüseyn Lari bu işlərə e’tiraz edərək buyururdu: "Məhv edilən kitabların əksəriyyəti Quran təfsiri, ilahi ehkam və şəriət mövzusundadır. Onları məhv etmək İslam nişanələrinə hörmətsizlik göstərmək deməkdir və bütün bunlar ilahi cəzaya səbəb olacaqdır".

 

 

Siyasi səbəblər və daxili amillər

 

 

Vəhdət ideyasının qarşısında duran ən mühüm maneə - dünyapərəst müsəlman dövlətlərinin təfriqəçi və istismarçı siyasətidir. Təəssüf ki, zaman-zaman bəzi müsəlman liderləri öz siyasi məqsədlərinə nail olmaq üçün nəinki vəhdət ideyalarını müdafiə və himayə etməmiş, hətta onun kökünü baltalamağa çalışmışlar.

 

Dini təfriqədən siyasi məqsədlər üçün istifadəni aşağıdakı tarixi misallar gözəl nümayiş etdirir:

 

Qəznəvilər dövlətinin qüdrətli hökmdarı Sultan Mahmud Qəznəvi öz imperiyasının sərhədlərini şiə əraziləri hesabına genişləndirməsinə bəraət qazandırmaq üçün deyirdi: "Mən bir rafizi (qədim dövrlərdə şiələrə təhqir məqsədilə "rafizi", yə’ni "dindən çıxmış" deyirdilər) tapmaq və dara çəkmək üçün dünyanı dolaşan barmağam!"

 

Dünya şöhrətli Əmir Teymur da Xorasanda hakim olan Sərbedaranlar dövlətini məhv edib həmin ərazini tutmaq üçün məzhəbi amildən istifadə etmişdi. Teymurləngin fəthlərindən bəhs edən "Mənəm Teymuri-cahangüşa" kitabında yazılıb ki, o, Səbzəvarı tutduqdan sonra əhalini "rafizi" adlandıraraq əmr verir ki, hər on kəsilmiş baş gətirən əsgərə bir dinar mükafat versinlər. Fürsəti əldən buraxmayan əsgərlər 150 min baş gətirərək, 15 min dinar mükafat alırlar. Teymur əmr verir ki, şəhərin kənarında kəsik başlardan üzü qibləyə sarı ehram (piramida) düzəltsinlər. Şahidlərin yazdığına görə, ehramın hündürlüyü 30 metrdən artıq imiş.

 

Şübhə yoxdur ki, siyasi zəmində şiə-sünni qarşıdurması Səvəfi-Osmanlı müharibələri dövründə özünün ən yüksək nöqtəsinə çatmışdır. Dini-məzhəbi pərdə arxasında aparılan bu müharibələrin əsas məqsədi torpaq ələ keçirmək və siyasi hegemonluq əldə etmək idi.

 

Səfəvilər dövrünün alimlərindən biri fətva vermişdi ki, cümə günləri məsciddə xəlifələrə lə’nət oxunsun. O, hicri 917-ci (miladi 1511-ci) ildə bu barədə risalə yazaraq Şah İsmayıl Xətaiyə təqdim edir, amma şahın razılığını ala bilmir. Şah İsmayılın vəfatından sonra hakimiyyətə gələn Şah Təhmasib isə buna icazə verir (Mustafa Şeybi, "Şiəlik və sufilik", səh.392-393).

 

Ümid hissi ilə deməliyik ki, son onilliklər ərzində fəaliyyət göstərmiş "Daru't-təqrib" cəmiyyətinin sə’yləri nəticəsində siyasi təəssübkeşlik halları nisbətən zəifləməyə doğru üz tutmuşdur. Bu sahədə həlledici addımın müəllifi - mərhum Şeyx Mahmud Şəltutdur. Məhz Şeyx Şəltut 1960-cı ildə tarixdə ilk dəfə olaraq, bir əhli-sünnə müftisi kimi, cəfəri məzhəbinin normal bir məzhəb olması barədə fətva vermişdir. Bu böyük alim əhli-sünnə aləmində sonsuz nüfuzuna arxalanaraq, tam cəsarətlə aşağıdakı məzmunlu fətvanı vermişdi: "Əhli-sünnənin hənəfi, şafii, maliki və hənbəli məzhəbləri ilə yanaşı, 12 imamçı cəfəri şiəliyi də tam bərabərhüquqlu bir məzhəbdir və bu məzhəbin qanunlarına əməl etmək caizdir".

 

70-ci illərdə siyasi zəmində dini konfliktlərin aradan qaldırılması sahəsində səylər davam etdirilirdi. 1977-ci ildə Səudiyyə Ərəbistanında nəşr olunmuş dərs kitablarının birində şiələrin ünvanına təhqiramiz sözlər yazılmışdı. Qum şəhəri alimlərinin e’tiraz məktubu ilə tanış olan Misir müftisi, Əl-Əzhər universitetinin rektoru Əbdülhəmid Mahmud həmin kitabın naşirlərinə öz qəti e’tirazını bildirərək kitabın yayılmasının qarşısını almaq barədə sərəncam verdi və şiə müsəlmanlardan üzr istədi.

 

 

Qərb imperialist qüvvələrinin fitnələri

 

 

Son bir neçə əsr ərzində İslamın inkişafından qorxuya düşən qeyri-müsəlman dünyası bu inkişafa mane olmaq üçün hər cür vasitəyə əl atmışdır. Öz məqsədinə nail olmaq üçün Qərbin əlində ən əlverişli vasitə - İslam məzhəbləri arasına ayrıseçkilik salmaq və vəhdəti pozmaqdır. Xüsusilə, son 200 il ərzində müsəlman aləminin təfriqə səbəblərini araşdırdıqda Qərb imperializminin izləri ilə rastlaşırıq.

 

Dərin zəkaya malik İslam mütəfəkkirləri düşmən qüvvələr qarşısında müsəlmanların möhkəm durmaları üçün mütləq birləşmələrinin lazım olduğunu anlayaraq müsəlman ümmətini hər vasitə ilə birləşməyə çağırmışlar. Hal-hazırda İslam birliyini daxildən zəiflədən məzhəb ayrıseçkiliyi Qərbə fürsət vermişdir ki, İslam torpaqlarının əksəriyyətini ya əsarət, ya da nəzarət altında saxlasınlar. İran İslam inqilabının rəhbəri Mərhum İmam Xomeyni buyururdu: "Keçmişdəki kimi, bu gün də müsəlmanların bədbəxtliyi bundadır ki, əzəmətli İslam bayrağı altında birləşməyib təfriqəyə düşüblər. Müsəlmanlar İslamın hökmünə əsasən əlbir olmalıdırlar ki, istilaçı əcnəbilərin əlini öz ölkələrindən kəsə bilsinlər".

 

XX əsrin ən böyük cəfəri alimlərindən sayılan mərhum Ayətullah Məhəmməd Hüseyn Kaşifül-Qita dünyanın siyasi vəziyyətini nəzərə alaraq aşağıdakı məzmunlu fətva ilə çıxış edirdi: "İslam məzhəbləri arasında mübahisələr aparmaq özü-özlüyündə şəriət baxımından haram deyildir. Amma hər tərəfdən düşmənlərlə əhatə olunduğumuz indiki şəraitdə bu iş qəti surətdə haramdır".

 

XX əsrdə məzhəblər arasında dostluq və qardaşlıq yaratmaq uğrunda yorulmadan mübarizə aparmış iki alimin fəaliyyəti xüsusilə diqqətəlayiqdir. Bu alimlərin biri mərhum Seyyid Şərafuddin Amulidir. O, sünni aləminin böyük şəxsiyyətləri ilə mütəmadi olaraq yazışır, cəfəri məzhəbi barədə onlarda yaranmış mənfi rəyi dəyişdirməyə çalışırdı. Seyyid Şərafuddinlə uzun yazışmalardan sonra Əl-Əzhər universitetinin (Misir) o zamankı rektoru Şeyx Səlim Bişri bildirirdi: "Mən təəssübkeş və zalım şəxslərin töhmətlərinə uyaraq şiələr haqqında yanlış təsəvvürdə idim. Çox şükür olsun ki, Allah bizim birləşməyimiz üçün şərait yaratdı, mən sizin bələdçiliyiniz altında elm çırağınızın nurundan bəhrələndim. Bunun üçün aləmlərin rəbbi olan Allaha həmd edirəm" (Seyyid Şərafuddin, "Əl-Muraciat").

 

Bu istiqamətdə geniş fəaliyyət göstərmiş ikinci şəxsiyyət İraq müsəlmanlarının islami azadlıq hərəkatının lideri şəhid Ayətullahu'l-uzma Seyyid Məhəmməd Baqir Sədr idi. O, İraqın həm şiə, həm də sünni məzhəbli müsəlmanlarının qüvvəsini eyni bir məcraya yönəltmək yolunda mübarizə aparırdı. Şəhid Sədrin aşağıdakı sözləri onun ümumislam vəhdəti barəsində sağlam dünya görüşünə malik olduğunu açıq göstərir: "Mən bütün ömrümü şiə ilə sünninin qardaşlığı yolunda sərf etmişəm. Onların vəhdətinə səbəb olan hər fikri, hər əqidəni müdafiə və himayə etmişəm. Mən şiənin qardaşı və övladı olduğum kimi, əhli-sünnənin də qardaşı və övladıyam".

 

İslam vəhdəti ideyalarından danışarkən Seyyid Cəmaləddin Əsadabadi barəsində söz açmamaq olmaz. Bütün ömrünü çətinliklər məngənəsində və sürgünlərdə keçirmiş Seyyid Cəmaləddin Əsadabadi (1838-1897), heç şübhəsiz, vəhdət hərəkatının yeni dalğasının banilərindən sayıla bilər. Bu böyük şəxsiyyətin fəaliyyəti Qərb imperialist qüvvələrinin müsəlman ölkələrindəki nüfuzuna ağır zərbə vururdu. Seyyid Cəmaləddin Misirdə yaşadığı dövrdə (1871-79) azadlıq və istiqlal yolunu tutmuş "Hizbu'l-vətəni" partiyasını təşkil edir. Qısa müddət ərzində bu partiya ingilislərin Misirdəki nüfuzunu xeyli aşağı salır. İngiltərənin ticarət və iqtisadiyyatı Misirdə ziyana uğrayır. Bu dövlətin 80 nəfər nüfuzlu iş adamı Misirdən çıxıb getməli olur, ingilis şirkətlərinin çoxu müflis olaraq bağlanır.

 

İngiltərənin Misirdəki dövlət nümayəndəsi Lord Krumer öz vətəninin dövlət başçılarına ünvanladığı məktubda yazırdı: "Müsəlman ziyalıları tərəfindən heç bir qanun pozuntusu və səhv görünmür. Burada heç kimi müqəssir saymaq olmaz. Amma diqqətinizə çatdırıram ki, əgər "Hizbu'l-vətəni" bir il də yaşasa və onun başçısı, Qərbi və Mərkəzi Asiyanın, Şərqi və Şimali Afrikanın müasir lideri Seyyid Cəmaləddin Əsədabadi Misirdə asudə qalsa, Böyük Britaniyanın Afrika qitəsindəki ticarət və siyasəti tamamilə məhv olacaq və hətta Avropanın hegemonluğundan əsər-əlamət qalmayacaq".

 

Seyyid Cəmaləddin Parisdə "Urvətu'l-vusqa" qəzetini nəşr etdirərkən ingilislər bu qəzetin müsəlman ölkələrinə gətirilməsinə hər vasitə ilə mane olmağa çalışırdılar. Hətta Hindistanda elan edilmişdi ki, hər kimdə bu qəzetiin nüsxəsi tapılsa, 25 lirə (200 funt-sterlinq) məbləğində cərimə ediləcəkdir.

 

Seyyid Cəmaləddin Əsədabadi yazırdı: "Ey əcəm əhli! Elm qəhrəmanlarınızı yada salın, İslami əsərlərinizə diqqət yetirin. İslami vəhdətin bünövrəsi olun, necə ki, əvvəldə onu qorudunuz. İslam vəhdətini irəli çəkməklə başqa müsəlman millətləri qabaqlayın".

 

Əsədabadi öz dövrünün bütün aparıcı müsəlman dövlətlərinin başçılarına köməklik və himayə təklifi ilə müraciət etsə də, həmişə rədd cavabı ilə qarşılanırdı. Çünki o, monarxiya rejimini devirərək, seçkili hakimiyyət sistemini (şura) təklif edirdi. Öz taxt-tacını əldən verməyə heç cür razı olmayan İran, Türkiyə, Misir və Ərəbistan hökmdarları son nəticədə Seyyid Camalın düşməninə çevrildilər. Hətta 1886-cı ildə İran şahı ilə münaqişədən sonra Seyyid Camal Peterburqa gedib Rusiya çarını İngiltərə əleyhinə mübarizəyə qaldırmağa çalışarkən, çar ondan soruşur: "Nasirəddin şahla aranızın dəyməsinə nə səbəb oldu?" Seyyid Cəmaləddin cavab verir: "Mən ona şura sistemini təklif etdim, o isə razı olmadı". Seyyidin gözlədiyinin əksinə olaraq, rus çarı da İran şahının fikrini müdafiə edərək deyir: "Şah səninlə razılaşmamaqda düz edir. Hansı hökmdar razı olar ki, gözü görə-görə onu taxt-tacdan salıb hakimiyyəti şuraya tapşırsınlar?!"

 

Bütün bu tarixi faktları nəzərə alsaq görərik ki, tarix boyu müxtəlif qüvvələr müsəlman ümmətinin birliyinə hər yolla mane olmağa çalışmışlar. Çünki sirr deyil ki, güc yalnız birlikdədir. Ona görə də, hər bir müsəlman təəssübkeşlikdən və təfriqələrdən qaçmalı, müsəlman ümmətinin vəhdətini qüvvətləndirmək üçün əlindən gələni etməlidir. Dinimizin əmri də budur.

 

 

Natiq RƏHİMOV

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩۳/٩/۱ - علي اكرام

Tacuş-şüəra Yəhyəvi Ərdəbili

 

Hüseyn payəndə etdi Əs-səlati

Hüseyndən oldi islamın nicati

Hüseyn qərq-bəla siması xəndan

Hüseyn heyrətdə qoydu kainati

 

*******

 

 

 

Bəla dəşti müfəssəl bir biyaban

Ələf yox səbzə yox torpağı üryan

O dəştun zinəti xar-muğilan

Şaxar şiddətlə gün, çün bərq suzan

 

Fəqət bir nərdir bir cəngəlstan

Hüseyn nəhrin kənarində ləb-ətşan

Hərarət qızdırıb ab-Fərati

 

*******

 

 

 

Minib bir at licam və zeyni zərdar

Qızıl çövşən geyib gün tək parıldar

Başında bir zümürrüd rəng dəstar

Cəvahir kub qəlxan sayə kirdar

Əlində tiğ bərq əfşan şərərbar

Bu fəsfilən Hüseyn məşğul peykar

İçdirir düşmənə zəhr məmati

 

*******

 

 

 

Mənim cədim Məhəmməd Mustafadır

Əzimuş-şən Xətmul-Ənbiyadır

Mənim Zəhra anam Xeyrun-Nisadır

Həsəndur qardaşım bəhri səxadır

Əmum Həmzə şəhid ibtidadır

Atam Heydər Əliyyi-Murtəzadər

Qopartdı Kəbədən Latu-Mənati

 

********

 

 

 

Həvadə səslənir peykan-fulad

Olur daşlar fəlaxunlardan azad

Qılıclar toqquşur bərq eylər icad

Biyabani ərəblər misli cəllad

Çəkər ərra ucalmış dadi-fəryad

Mələk gəlmiş Hüseynə etsin imdad

Həyahu doldurub dəştu-fəlati

 

********

İlahi aləmi-imkan sənindur

Susuz yetmiş iki qurban sənindur

Bu baş-peykər sənin, bu qan sənindir

Əyal, malu-fərzəndan sənindir

Mənim əhdim əzəl-peyman sənindir

Boğazımdan tökülsün qan sənindir

Diriltsin müstəhəbb-vacibati

 

********

Olubdur lövhi-peymanim müzəyyən

Keçim övladu-malu-itrətimdən

Kəsilsin səcdədə başım bədəndən

Ola ta zat-pakun razi məndən

Mütiyi-əmrinəm ya Həyyu Zul-Mənn

Şəhadət canimin müştaqiyəm mən

İlahi kəsmə məndən iltifati

 

********

 

 

 

Yüzi torpaqda ol kani-kəramat

Edirdi dərgəhi-həqqə münacat

İlahi əntə qəffarul-xətiat

Bu əhvalimə qıl bəzli-inayat

Əzadarimi eylə əhli cənnat

Səda gəldi qəbiltu minkə hacat

Sənə verdim məqam aliyati

 

********

 

 

 

Səmadən gəldi səs əhsən Hüseynim

Qəm etmə razıyəm səndən Hüseynim

Təqaza eyləsən məndən Hüseynim

Bu qanın xunbəhasi mən Hüseynim

Qiyamətdə vəkilimsən Hüseynim

Cəhimi eylə bir gülşən Hüseynim

Bağışlat sahiban səyyiati

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩۳/٩/۱ - علي اكرام

Azərbaycan İslam Partiyası

Azərbaycan İslam Partiyası

 

 

Azərbaycan İslam Partiyası 1991-ci ildəq qafqaz  Azərbaycaninda İslamın dayaq nöqtəsi    və islamçilarin taninmiş mərkəzi olan Nardaran əhalisinin rəbəri əlikram əliyev kimi insanlarin çalişmasila  təsis edilmiş və 1992-ci ildə qeydiyyata alınmışdır. Lakin onun qeydiyyatı 1995-ci ildə ləğv edilmiş və bir daha qeydiyyata alınmamışdır. Partiya  həqiqi İslam respublikası ideyasını dəstəkləyir və pantürkizm ideyasını təhlükəli və utopik olduğunu irəli sürərək rədd edir. Partiya həmçinin, Avropa Birliyi, ABŞsionizm əleyhdarı kimi tanınır. Patiya mustəqil devlət quruluş ideyasini dəyərləndirir.

 

Partiya 1992-1995-ci illərdə sərbəst fəaliyyət göstərsə də,1995-ci ildən etibarən partiyaya olan basqılar artmış,həm dövlət,həm antiislamçı və millətçi kəsim tərəfindən göstərilən təzyiqlər çoxmalmış,bütün bunlar partiyanın fəaliyyətini iflic etmişdir.O tarixdən etibarən vaxtaşırı olaraq partiya üzvləri kütləvi surətdə həbsə alınmış,müxtəlif müddətə azadlıqdan məhrum edilmişlər.Partiyanın qurucu lideri Hacı Əlikram və partiyanın sədri Hacı Mövsüm Səmədov da bu həbslərə misaldır.Partiyanın qurucu fəallarından olan Hacı Kəblağa 1998-ci ildə,partiya sədrinin müavini Hacı Vaqif Abdullayev isə 2012-ci ildə həbsxanada vəfat etmişlər.2002-ci il Nardaran üsyanından sonra isə partiyaya olan basqılar daha da intensivləşmişdir.

  2013-cü ildə partiyanın gənc fəalları Rifah Vətəndaş Hərəkatını yaratmış və ictimai-siyasi fəaliyyətlə məşğul olmuşlar.Lakin,seçki məsələsində razılığa gələ bilməyən AİP  və Rifah Vətəndaş Hərəkatı ayrılmışlar.AİP "Vətən" Blokuna qoşulmuş,Rifah isə Milli Şuranı və Cəmil Həsənlini dəstəklədiyini bəyan etmişdir.

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩۳/٩/۱ - علي اكرام